‘Er is echt nog een mooi leven na de varkens’

Eigenlijk vond hij zich met 59 jaar nog te jong en te vitaal om te stoppen. De vrijwilligers van Zorg om Boer en Tuinder (ZOB) hielden Jouk Dunnink uit Koekange een spiegel voor. ‘Ik ben heel blij dat we doorgezet hebben. Heus, er is nog een heel leven na de varkens.’

Die éne vraag van ZOB-vrijwilliger Arjen Veninga herinnert Jouk Dunnink uit Koekange zich nog heel goed. ‘Wanneer wil je dan van je pensioen genieten?’ Het gaf voor de inmiddels gestopte varkenshouder de doorslag. ‘Waarom zou ik blijven doorboeren? Wachten tot ik 80 jaar ben?’ Het was achteraf precies het zetje dat Jouk nodig had. ‘Ik moest niet langer wachten, het was het juiste moment om te stoppen.’

Lastig afscheid nemen
Eigenlijk nam Jouk al in 2013 de beslissing om zijn gesloten varkensbedrijf af te bouwen. Er dienden zich grote investeringen aan. Maar waarom zou hij zo’n stap nog zetten? ‘Opvolgers hadden we niet en wat is dan het rendement van die investeringen. Dat geld zouden we nooit meer terug verdienen.’ Voor Jouk was het echter ook een emotioneel proces. Hij had het bedrijf in 1983 vanaf de grond opgebouwd en was financieel door een hele moeilijke periode gegaan bij de start. Daarbij brandde in 1990 een stal af. ‘Dat was echt een drama.’ Ondanks de ‘hobbels’ wist hij een prachtig gesloten varkensbedrijf op te bouwen met 80 zeugen waarbij hij zeer goede technische resultaten haalde en zelfs in 2010 zijn laatste aflossing aan de bank kon doen. ‘Ik was echt gek op mijn werk, vandaar dat het ook zo lastig was om afscheid te nemen.’ Op zijn 59-ste voelde Jouk zich nog fit en vitaal. Wat moest hij doen zonder zijn varkens?

Gesprekken zonder oordeel
De gesprekken met Arjen Veninga en Bertus Stormink van Zorg om Boer en Tuinder hielpen. ‘De vrijwilligers stellen vragen. Ze oordelen niet, betuttelen niet en beslissen ook niet, maar ze houden je een spiegel voor. Ze zetten je aan het denken.’ Tijdens het hele proces van stoppen -dit duurde wel een jaar- had Jouk regelmatig contact met de vrijwilligers. ‘Ze belden om te vragen hoe het ging’, herinnert Jouk zich. ‘Vooral toen de eerste zeugen weggingen had ik het moeilijk, dat had Arjan al voorspeld. Het helpt dat ik heel open ben over problemen.’

Opleiding voor vrijwilligerswerk
De keuze om te stoppen kon Jouk samen met zijn vrouw Hannie uiteindelijk zelf nemen. ‘We konden er financieel goed uitspringen. Wanneer je verplicht moet stoppen is het proces nog veel ingrijpender.’ Ze wonen nog op hun boerderij in Koekange, waar wellicht dit jaar een gedeelte van de stallen afgebroken gaat worden. ‘Het stoppen is me enorm meegevallen, er is echt een leven na de varkens’, geeft Jouk aan. Hij deed al veel vrijwilligerswerk voor de kerk en Humanitas en breidde dat verder uit. ‘Ik bezoek graag open dagen, ook van melkvee- en pluimveebedrijven. Eerder had ik daar nooit tijd voor.’ Binnenkort breidt hij zijn vrijwilligerswerk verder uit. ‘Ik volg een opleiding om bij Zorg om Boer en Tuinder aan de slag te gaan. Ze hebben mij heel goed geholpen en met mijn ervaring hoop ik anderen weer verder te kunnen helpen.’

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.