‘Onze openheid heeft ons enorm geholpen’

‘Hoeveel ellende kan een mens verdragen? Ons bordje was op een gegeven moment overvol. Gelukkig vonden wij steun, onder meer bij een vrijwilliger van de ZOB. Dankzij de goede samenwerking tussen de betrokken partijen gloort er weer wat licht in de tunnel.’

‘Mijn vrouw en ik leerden elkaar op latere leeftijd kennen via het zangkoor. Dat was in 2004. Zij was toen helpende in de zorg en ik varkenshouder met een vermeerderingsbedrijf. Samen met mijn broer had ik een maatschap, waarin naast de varkenshouderij een melkveebedrijf was ondergebracht. Onze bedrijven lagen op verschillende locaties.’

Steeds dieper in de put
‘Zo’n tien jaar geleden begon ik ernstig te twijfelen aan de cijfers over de bedrijfsvoering. Klopte wel wat in het boekhoudrapport stond? Waren de kosten en eigendom binnen de maatschap wel een goede weergave van de werkelijkheid? Volgens mij was de situatie behoorlijk scheef en werd ik financieel benadeeld. Toch kreeg ik er geen vinger achter; de accountant gaf geen gehoor. De situatie hield mij voortdurend bezig en liet mij niet meer los. Er volgden heftige familieomstandigheden door het plotselinge overlijden van achtereenvolgens mijn zus, mijn broer, waarmee ik in de maatschap zat, en mijn vader. Het gevolg was dat ik overspannen werd en geleidelijk aan in een ernstige depressie terechtkwam. Het enige wat ik wilde was slapen, slapen en slapen. Ik lag de hele dag in bed. De bedrijfsverzorging kwam hier dagelijks over de vloer. Daarnaast hadden we ook een vaste medewerker. Dit heeft met al wel een jaar of vijf geduurd.’

Leed komt nooit alleen
‘De ellende hield niet op. Mijn vrouw was net begonnen met de opleiding voor Verzorgende 3IG toen bij haar in 2015 borstkanker werd geconstateerd. Het was goed mis. Ik was net weer wat aan het opkrabbelen, maar dat kon ik er niet bij hebben. Het proces van chemo, operatie en bestraling nam zo’n driekwartjaar in beslag. Ondertussen werd de functie van mijn vrouw overtollig verklaard. Als mijn vrouw haar opleiding had kunnen afronden, dan had ze mogelijk kunnen blijven. Helaas was dat niet het geval. Aan de behandelingen tegen borstkanker hield zij oedeem in de arm over, waardoor zij niet meer kan werken.’

Crisis
‘Ook ons bedrijf kwam, ondanks goede technische resultaten, financieel in de knel. We hadden veel kosten gemaakt voor bedrijfsverzorging. Er was een voerschuld ontstaan en de bank begon te protesteren. In de tussentijd was ik van accountant veranderd. Samen met de accountant zetten we de zaak op een rijtje. De medewerker van Alfa Accountants heeft enorm veel voor mij betekend en mij gaf het vertrouwen in mensen weer een beetje terug. Deze accountant kwam met het idee om Zorg om Boer en Tuinder in te schakelen. Agnes te Molder van ZOB fungeerde als luisterend oor. Zij is ervaringsdeskundige; iemand die het snapt. Bovendien is ZOB onafhankelijk en zetten de geschoolde vrijwilligers zich belangeloos in voor boeren die in de put zitten. Ook de arbeidsdeskundige van Interpolis en de praktijkondersteuner van de huisarts betekenden veel voor mij. Zij hamerden er op dat het krijgen van erkenning voor het financieel onrecht dat mij is aangedaan, van groot belang was voor mijn herstel.

In september 2015, rond mijn 50e verjaardag werd de psychische druk zo groot en ontstond er een crisissituatie. Ik zag het niet meer zitten; het leven had voor mij geen zin meer.’

Plan van aanpak
‘Allerlei organisaties rondom ons bedrijf, zoals Alfa Accountants, voerleverancier ForFarmers en Rabobank, maar ook Topigs en Vion, hebben steeds het beste met ons voor gehad. Tijdens de crisissituatie hebben enkele van hen samen met de ZOB rond de tafel gezeten om het bedrijf in de benen te houden door een plan van aanpak te maken. Zo zou een onafhankelijke derde een rapport opstellen om erkenning te krijgen dat mij financieel onrecht was aangedaan. Ook moesten we naar een andere opzet van het bedrijf en daarom hebben we de grond weggedaan en de zeugen afgestoten. Ook hebben we na 23 jaar afscheid genomen van onze trouwe medewerker. Aan hem zijn we enorm veel dank verschuldigd. Alleen de vleesvarkens hielden we over zodat er eindelijk rust en ruimte kwam voor herstel.’

Openheid
‘Mijn vrouw en ik zijn steeds zo open mogelijk geweest over onze situatie. Over mijn psychische problemen, de zelfdoding van mijn broer en de ziekte van mijn vrouw. Dat heeft voor ons altijd goed gevoeld en daardoor was het voor anderen ook veel gemakkelijker te reageren naar ons. Ik vertel mijn verhaal om anderen te laten zien, dat je je niet hoeft te schamen en dat hulp inschakelen belangrijk is. De ZOB helpt de boer zelf de regie in handen te houden. Landelijk wordt onze situatie soms als voorbeeld genoemd van een goede samenwerking van de verschillende partijen. Ik weet zeker dat onze trouw in het verleden en openheid er in dit proces voor gezorgd heeft dat iedereen zich inzette voor ons belang.’

Toekomst
‘Dit jaar gaat het langzamerhand weer beter met me. Het heeft mij enorm geholpen dat uitgesproken werd dat mij financieel onrecht was aangedaan. Dat bleek ook uit het rapport van de onafhankelijke derde. Mijn schoonzus heeft dat financieel deels kunnen rechttrekken en het familiecontact is gelukkig nog in tact.

We durven weer voorzichtig aan plannen te denken voor de toekomst van ons bedrijf. Ik wil graag actief blijven binnen de varkenshouderij en daarbij verantwoordelijkheid zijn en kennis delen. Mijn vrouw en ik zitten nog steeds samen op het koor. Dat is een mooie uitlaatklep en geeft weer een kleur aan ons leven.’

Elk mens die hef zich ‘n kruus te dragen
Opzich bennen die kruuzen precies eben groot
’t verschil is; de iene hef der iene van piepschoem
En de ander die hef ‘m van lood

Refrein van “Elk mens die heb zich ’n kruus te dragen” van Daniel Lohues
 

Op verzoek van de geïnterviewden worden ze niet met volledige naam in dit artikel genoemd.

Dit interview is opgetekend door Rina Scharpert.

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.